Aşırı Kilo Kaybı Sonrası Abdominoplasti ile Vücudu Yeniden Kazanmak

0
309
abdominoplasti

Yemek yazarı Andie Mitchell etrafına sağlık saçıyor. Şen şakrak ve komik bir kadın olarak vücudunda çok güzel bir biçimde huzurlu görünüyor. Kendisinin 20 yaşında ve 121 kiloyken bir fotoğrafını görmediyseniz, ömrünün üçte ikisini tutkulu bir yeme bağımlılığı ile hislerini uyuşturarak geçirdiğini hayal etmek zordur. İlham verici anı kitabı Bu Her Zaman Bendim’de nasıl kilo verdiğini, bağımlılığıyla nasıl yüzleştiğini, yeni vücuduna nasıl alıştığını ve popüler bloğu Yemeğe Kalır Mısınız’a ilham veren yemek ve pişirme ile ilgili olan yeni ve tatmin edici ilişkisini nasıl bilinçli olarak geliştirdiğini paylaşıyor. Andie, kilolar gittikten sonra, abdominoplasti (karın germe) ve uyluk germe ameliyatlarına kadar kalakaldığı sarkmış deri de dahil olmak üzere mücadelesinin her yönünü dokunaklı bir dürüstlükle yazıyor.

Benzer bir duruma getirilecek cerrahi bir sonucu değerlendirenler için en iyi tavsiyesini sorduk: “Benim için 121 kilo verdikten sonra kalan fazla deriyi ortadan kaldırmak için ameliyat olmak, kendimi kabul etme yolculuğunun önemli bir parçasıdır. Benzer bir ameliyat  geçirmeyi düşünenlere tavsiyem, kilo verdikten sonra yeni kilonuza uyum sağlamak için kendinize zaman vermeniz. Ameliyat sonrasında daha fazla kilo vermek, daha çok fazla deri oluşturabilir, yani uzun süre rahat olduğunuz kiloda olduğunuzdan emin olun. Henüz o kiloda değilseniz acele etmeyin.”

Anılarının bu parçasında Andie, yeni vücuduna alışması için nihayetinde kendisine abdominopasti ve uyluk germe ameliyatının nasıl yardımcı olduğunun hikayesini paylaşıyor.

Gevşeklik ve Sarkıklık

Daniel, ağustos ayının başında en yakın iki arkadaşıyla Avrupa’ya seyahat etti. Yolculuğa çıktığı cumartesi günü uzun bir yürüyüşten yeni dönmüştüm ve serin bir duşa girmek üzereydim ki banyonun aynasında çıplak vücudumu gördüm. Durdum ve yansımama baktım. Çerçevem kıvrak ve inceydi. Belime kadar gördüğüm yansımayı beğenmiştim. Ancak gözlerim göbeğime ve daha ilerisine yöneldiğinde ürktüm. Göbeğim, sarkık etten oluşan bir iç tüple çevrelenmişti. Aşırı kilolu, çok çıkıntılı ve sert bir göbekle yirmi yıl geçirdikten sonra cildim bu büyük kaybı nazikçe karşılamamıştı. Eskiden art arda iki ruloyu dolduran yağ gitmişti ve artında kalan çift kuşak sönmüş deriydi. Daha fazla esnekliği yoktu. Gevşek ve kırışık olan cilt, doksan yaşına yakın birinin cildi gibi sarkmıştı. Cildimin sarkan katlarını sıktığımda neredeyse parmaklarım ince cilt katları arasına dokunabiliyordu.

Bakışım aynada daha da aşağılara indi ve bacaklarımın arasında aynı sarkık parçaları gördüm. İç bacaklarım havası alınmış, orta kısmım gibi yıllar içinde kullanımla çukurlaşmıştı. Vücudumu sarstım ve sarkık cildimin yukarı, aşağı, yukarı, aşağı titreyişini izledim. Boş derinin her zıplayışı düşüşe geçtiğinde ağırlaştı.

Lanet okudum. Neden kilolar gitti ama sen — sen gitmedin? Bu düşünce, dolu karnımın beni asla utandıramayacağı şekilde beni utanırdı. Bu, sahip olmak için çok uğraştığım yeni vücuttu. Bu, sevmek için çok uğraştığım vücuttu. Tüm kiloları verdikten sonra arda kalan deri sanki benimle alay ediyor, beni aşağılıyordu. Birinin derime dokunmasından korktum, sarılırken beni tuttuklarında fark edecekleri düşüncesine dayanamıyordum. Daniel’ın önünde çıplak olmak bile beni cesaret kırıcı bir biçimde zayıf hissettiriyordu. Öpüşmeye başladığımızda gözlerimi sıkıca kapatırken ve ışıkların kapalı olmasını tüm kalbimle dilerken, “Çirkin olduğunu biliyorum!” diye özür dileyerek ona bağırmak istedim.

Yağlardan Geriye Kalan Psikolojik Bir Yük

Üzerim giyinikken cildim kendini iyi gizliyordu. Tişörtler göbeğimin üzerinde bol bir şekilde duruyordu. Biraz esnek olan kot pantolonlar, bacaklarımdaki deriyi gergin bir şekilde rahatça tutabiliyordu. Ancak hareket ettiğimde fazlalığın sıçradığını hissettim. Vücuduma ceza verir gibi vururdu.

Bunu kendine yaptın, biliyorsun. Kendimi sessizce azarladım. Bir kısmım bunu hak etti, ama çoğunlukla son durumunu merak ettim. Ömrümün sonuna kadar bununla, taşımam gereken bu haçla mı yürümeliyim? Bir zamanlar olduğu kütle halinden şimdiki hale getirmek için sabırla uğraştığım bu vücudun şimdi bana çok itici görünmesi garip hissettirdi. Farklı, evet, ama aynı zamanda tedirgin ediciydi. Çatlaklar önümde ve arkamda gümüşi beyaz balıklar gibi uzanıyordu. Onları taşıyan deriye karşı olumluydum, sınırlarının çok ötesine esnemiş ve daha fazla esneyemeyeceği noktalarda kırmızı damarlar oluşmuştu. Şimdi solmuş olan izlerle yaşayabilirdim. Ancak fazla deri beni bezdiriyordu.

Kilo verdikten sonraki ilk yıl boyunca ne zaman sarkıklığı görsem vermem gereken daha çok kilom olduğuna dair rahatsız edici bir duygu hissettim. Ne kadar uğraşırsam uğraşayım hiç sıkılaşmaması, toparlanmaması beni çıldırtıyordu. Squatlar, kalça egzersizleri ya da plankları ne kadar çok yaparsam yapayım bir tepki oluşmuyordu. Aşırı egzersizi önlemek için, belki çok geç de olsa öğrendim ki göbeğimin ve kalçalarımın üzerinde alçakta asılı kalan bu fazlalık, şişmanlık değildi. Bu ceplerin içinde yakılacak kilo kalmamıştı. Bu işlemi tamamlamıştım.

Annem bu konuda nasıl utangaç hale geldiğimi gördü. Kamburumu çıkarıp görüntüyü kapatmak için kendimi içeri doğru katlarken beni gördüğünde omuzlarımı geri çekerdi. Soyunma odalarında kıyafetsiz ve mutsuz bir şekilde aynalara bakarken beni izledi. Bu durumun beni ne kadar rahatsız hissettirdiği hakkında konuştuk.

Abdominoplasti ve Uyluk Germe

Bu durumun vücudumda olduğu gibi aklımda da ağırlık yaptığını hissettiğinde, bir estetik cerrahtan randevu aldık. Konsültasyon sırasında bana abdominoplasti önerdi. Ameliyatın ayrıntıyla anlatıldığı görüşmede doktor anneme ameliyat sırasında olacakları açıklarken başka yöne baktım. Temelde, abdominoplasti sırasında, karnımda enlemesine uzanan ve bir gülüşe benzeyen bir yay kesecekti. Derinin karnım üzerinde temiz ve düz bir şekilde uzanmasını sağlamak için göbek deliğini serbest bıraktıktan sonra bu dokuyu aşağı indirecekti. Cilt, aşağıdaki kıvrımlı kesikle birleşmesi için yeterli derecede gergin hale getirildiğinde kalan deriyi kesecekti. Daha sonra deriyi karnımın üst kısmından alıp kasık kemiğinin üzerindeki derinin alt kısmına dikecekti.

O günkü randevudan sonra annemle arabada ciddi bir konuşma yaptık. Göz önünde bulundurulacak birçok şey vardı. Abdominoplasti ve uyluk germe ameliyatı boyunca neredeyse üç saat sürece genel anestezi almam gerekecekti. Aynı zamanda bu hastanede bir gece kalmamı gerektirecekti. Ameliyatı takip eden günlerde oldukça hareketsiz olacaktım, ameliyattan sonra doğal olarak biriken sıvıları vücuttan temizlemek için karnıma yerleştirilen iki küçük şişe ile yatağa çakılı kalacaktım. Pipet boyutunda tüpler, drenleri pelvisimin ışından karnımın içine bağlayacak ve cildimin üzerine dikilecekti. Bu drenleri günde iki kere boşaltmam ve sıvı miktarını tabloya not etmem gerekecekti. Bir hafta sonra çıkarılacaklardı ve tüplerin bıraktığı delikler zamanla kapanacaktı. Neticede iyileşme üç hafta kadar sürecekti.

Sigorta

Dahası, sigortam, abdominoplasti ve bacak derisi ameliyatlarının toplam 15,000$ olan ameliyat masrafını karşılamayacaktı. Deri, teknik olarak kaşıntı ya da başka bir ciddi sağlık durumuna sebep olmadığı için bu ameliyat tıbbi olarak gereksiz olarak — elektif ameliyat olarak adlandırılıyordu. Birkaç girişime ve cerrahımın sigorta şirketine cildimden sarkan iki kilo deriyle yaşadığımı belirttiği bir mektup yazmasına rağmen şirket durumu tekrar değerlendirmeyecekti. Tekrar tekrar sigorta reddini duymak zordu. Sigorta şirketi ameliyatı elektif olarak adlandırıyorsa bu ameliyat benim yüzeysel davranmamın sonucu muydu? Yüz gerdirmenin eşleniği bir ameliyatı mı değerlendiriyordum?

Ama işin doğrusu, bu bir güzellik operasyonundan daha fazlasıydı. Kilo vermek için yapılan ağır çabanın sonucunda vücudumdan hala büyük oranda mutsuzdum. Tam olarak rahat olmamın tek yolu abdominoplasti ve uyluk germe ile fazla deriyi aldırmamdı. Yirmi üç yaşında bu şekilde kalmayı kabullenemiyordum. Anneme ve Daniel’a danıştım ve ikisi de beni destekledi. Dikkatli bir değerlendirmeden ve böyle büyük bir ameliyatın tüm artılarını ve eksilerini karşılaştırdıktan sonra bu ameliyatı olmaya karar verdim. Annem, ameliyatı ödeyebilmek için emeklilik hesabındaki parayı çekti.

Ameliyat Sonrası

Ağustos ayının sonunda kapalı bir cuma sabahı, ameliyattan sonra annemin sesine uyandım. “Bitti bebeğim, ameliyattan çıktın.” Oda döndü. Hissedebildiğim tek şey dayanılmaz bir ağırlık, tüm vücudumu sıkıştıran bir ağırlıktı.

Hastanede geçirdiğim bir tam günün sonrasında eve gidebilecektim. Bunu takip eden günler ağrılıydı. İkinci gün evde anneme dönerek, “Bu, hayal ettiğimden daha kötü,” dedim.

“Tatlım,” dedi yumuşak bir şekilde, “çocukların olana kadar bekle.”

İlk birkaç günden sonra tedavi haftaları hızla geçti. Tam bir ay boyunca göbeğimin etrafına sıkı bir kuşak taktım. Göbeğime dokunurken rahat hissetmem, o bölgede herhangi bir his hissetmem daha da uzun sürdü. Göbeğime dokunmak, sanki parmaklarımın dışarıdan dokunduğu derim ve şimdi sertleşmiş olan iç kısım arasında bir bariyer varmışçasına zayıf ve uzak bir his yaratıyordu.

Aynaya bakmak hala zordu ama bu sefer zorluğun sebebi başkaydı. Göbeğimde abdominoplasti ameliyatından dolayı gülümseme şeklinde derin kırmızı bir yara vardı. Kalçalarımda, bacaklarımın pelvisimle birleştiği yerde kırmızı bir çizgi gözüküyordu. Orada aynada elde etmek için çabaladığım her şey vardı. Başardım, diye düşündüm. Kızarıklar ve diğer her şeye rağmen bu kazanılmıştı ve benimdi. Deriyi aldırmak benim için kapanıştı.

Ve kalanlara saygı duydum.

Abdominoplastiyle ilgili daha fazla bilgi almak için tıklayın.

CEVAP VER

Lütfen yorum bırakın!
Lütfen isminizi giriniz